10e penning

De tiende penning was een vroege vorm van inkomstenbelasting op onroerend goed, waarbij eigenaren verplicht waren tien procent van de jaarlijkse huur- of pachtwaarde van hun bezittingen aan de overheid af te dragen. In tegenstelling tot vermogensbelastingen die het totale kapitaal belastten, richtte dit brontype zich specifiek op de vruchten van bezit, zoals de opbrengsten uit landerijen, woningen en bedrijfsgebouwen. De bijbehorende kohieren (belastingregisters) fungeren als een gedetailleerde inventarisatie van het historische landschap; ze bevatten lijsten van eigenaren en gebruikers, nauwkeurige omschrijvingen van percelen en de getaxeerde economische waarde van het vastgoed. Omdat in deze administratie vaak ook de inkomsten van kerken en liefdadigheidsinstellingen werden opgenomen om hun financiële positie te bepalen, bieden deze registers onderzoekers een uniek en integraal overzicht van zowel de private als de publieke welvaart binnen een gemeenschap.