Johanna de krankzinnige. Deze ongelukkige dochter van Ferdinand en Isabella, wier huwelijk met Philips den Schoonen, Hertog van Bourgondië en Graaf van Holland, verre van haar het geluk des levens te schenken, werd verbitterd door kwellingen en verdrietelijkheden, die haar het zwakke brein hadden verbijsterd, bleef, ondanks de onredelijke bejegening, welke zij van haren echtgenoot had ondervonden, toch aan hem gehecht met eene liefde, welke de krankzinnigheid niet had kunnen uitdooven en die ook met den dood van het onwaardige voorwerp harer liefde niet stierf. Dáár, in die rijk versierde vorstenzaal op dat kostbare praalbed, lag het zielloos overblijfsel van hem, dien zij had liefgehad, en, als kon het denkbeeld van hem verlorente hebben geene plaats vinden in hare ontstelde hersenen, zoo krampachtig hield zich hare overspannen' verbeelding vast aan die laatste sporen van zijn aanzijn, dat zij telkens weder terugkeerde naar dat koude lijk, het trachte te koesteren in hare armen, en niet afliet het aan te staren met haren verbijsterden blik, als verwachte zij dat daardoor het leven nog eens zou wederkeeren.