Klap- en lantaarngeld zijn specifieke vormen van stedelijke belastingen die werden geheven om de kosten van openbare veiligheid en stedelijke voorzieningen te dekken, in het bijzonder de nachtwacht en de straatverlichting. Het klapgeld diende voor de betaling van de nachtwakers (ook wel klapwakers genoemd naar de houten 'klapper' waarmee zij de tijd aangaven of alarm sloegen), terwijl het lantaarngeld werd aangewend voor de aanschaf, het onderhoud en de brandstof van openbare straatlantaarns. De hoogte van de aanslag werd vaak berekend op basis van de breedte van de voorgevel van een pand of de getaxeerde waarde ervan, waardoor deze registers een zeer gedetailleerd beeld geven van de bebouwing in een straat. Doordat de bijbehorende leggers, kasboeken en kohieren nauwgezet bijhielden welke gebouwen nieuw waren opgetrokken, welke panden tijdelijke belastingvrijstelling genoten en hoe breed de individuele huizen waren, vormen ze een onmisbare bron voor zowel sociaal-economisch onderzoek als voor de reconstructie van het historische stadsbeeld.