"Bouwen aan een kunstverzameling is geen statische bezigheid. De aankoop van één werk betekent al de start van een collectie en in het meest gunstige geval komt er een tweede en breidt de verzameling zich in de tijd uit. Niet alleen de omvang, maar ook de voorkeur en smaak van de verzamelaar kunnen gaandeweg veranderen. Collectioneurs stoten daarom soms werken af om er andere voor in de plats te nemen. Voor een kunsthistoricus is het uiterst boeiend om een verzameling te bezoeken en van gedachten te wisselen met de eigenaar: hoe is er een besluit genomen tot aanschaf? Hoe verhouden latere aankopen zich tot eerdere? Zijn er ook werken afgestoten? De collectie van Villa in de Duinen heeft zich sinds 2014 verrassend uitgebreid. In dat jaar bekeek ik de werken voor het laatst en ik schreef bi enkele schilderijen een begeleidende tekst. Nu, zeven jaar later, was ik benieuwd naar hoe de verzameling zich had uitgebreid en hoe deze misschien was veranderd. Allereerst is de collectie essentieel geweest voor de behuizing ervan. Villa in de Duinen is als woonhuisontwerp opgevat als een onderdeel van de Atlantic Wall: robuust opgetrokken wit beton, met hier en daar smalle doorgangen en trappenhuizen. Maar vooral de eerste etage, daar waar zich de woonkamer en de open keuken zich bevinden, ademt een zeer open sfeer door de ruime lichttoetreding. De glaswanden bieden vrii zicht op de natuur eromheen, waardoor het contrast tussen binnen en buiten goeddeels word opgeheven. Zo biedt de patio met een berkeboom in het midden via de venters van alle kanten doorkijkjes op de vertrekken die eromheen geschakeerd zijn. En aan de wanden op deze 'piano nobile' hangen de belangrijkste kunstwerken."-- Introduction.