De methode die Armando in zijn beelden gebruikt is uniek. Het is zoeken naar een balans tussen herkenbare en niet-herkenbare beelden, een balans tussen het persoonlijke en het algemene, tussen het fysieke en het mentale. Hij doet dit door persoonlijke, herkenbare elementen te laten vervagen zodat ze breed invoelbaar worden. De enige mogelijkheid om dit met brons te doen is te spelen met de oppervlaktescherpte, rechte contouren zijn uit den boze. Deze methode is overal terug te vinden in zijn werk, van zijn teksten die nooit helemaal tot een conclusie komen, zijn gebruik van grofkorrelige propagandafilms van de Nazi's waarbij rennende mensen in een landschap net niet voldoende herkenbaar zijn om als overwinnaar of overwonnene geïdentificeerd kunnen worden, de schilderijen die beweging suggereren door ze als een fotograaf 'out of focus' te schilderen en tenslotte zijn bronzen beelden die min of meer dezelfde benadering krijgen. 'Armando, alle beelden' geeft een totaal-overzicht van de beeldhouwkunst binnen het oeuvre van Armando, beginnende bij zijn eerste titelloze kunstinstallatie in het Stedelijk Museum in 1955 tot en met zijn meest recente werk.