Ons audiovisueel erfgoed, een van onze rijkste culturele erfenissen, dreigt onherroepelijk verloren te gaan. Wazig en haperend beeld, onverstaanbaar geluid: opslagmedia worden vroeg of laat het slachtoffer van technologische veroudering. Recent ontwikkelde digitale technologieën bieden echter nieuwe mogelijkheden. Multimediale data kunnen voortdurend geïndexeerd, geaggregeerd, gesampled en geupgraded worden. Hoe gaan omroepen, musea, archieven, bibliotheken en andere instellingen om met deze nieuwe paradigma's? Hoe kunnen duurzame archieven worden opgezet, rekening houdend met de inherente instabiliteit en vluchtigheid van technologie, en met het regime van intellectuele eigendom? Hoe kan een evenwicht gevonden worden tussen integriteit en bruikbaarheid, stabiliteit en variabiliteit, bewaren en levend houden?