'De Lelijke Tijd', zo bestempelden 20ste-eeuwse critici de periode 1835-1895 in Nederland. Zij waren van mening dat het de 19de eeuw ontbrak aan een eigen stijl. Ambachtslieden, kunstenaars, architecten grepen terug op stijlen uit het verleden of uit verre landen: de stijl van de Romeinen, van de Chinezen, de gotiek, de reniassance, de Hollandse 17de eeuw, het rococo, het classicisme.